18 επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (1)

Ήταν τότε που η ατμόσφαιρα ήταν θολή, όχι από την αιθαλομίχλη ή το νέφος, αλλά από την σκόνη του χωματόδρομου, αφού η άσφαλτος δεν είχε περάσει από κάθε γειτονιά. Τότε που διάβαινες τα σοκάκια κι απ΄ τα ανοιχτά παράθυρα σ’ έπαιρναν στο κατόπι όμορφες μυρωδιές. Τότε που σε κάθε γωνιά, έλεγες κι από μια καλημέρα, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζεις τον συνομιλητή σου.

Εκείνες τις εποχές, τα στελέχη εταιρειών ή οι κάτοχοι πανεπιστημιακών τίτλων, ήταν κατάτι λιγότεροι από ότι σήμερα και πολλές από τις υπηρεσίες με περίσσια ζήτηση, δεν είχαν στέγη, προσφέρονταν στην ύπαιθρο, στην αυλή ή ακόμα και στις πλατείες των γειτονιών. «Μπακίρια γανώνω! Εφημερίδες! Εδώ το καλό σαλέπι», ήταν μερικές από τις συνήθεις φράσεις που ακούγονταν από τους μεταπράτες και τους πλανόδιους, οι οποίοι κατανάλωναν το 8ωρο τους περιφερόμενοι προς αναζήτηση πελατείας.

Διαβαίνοντας το κατώφλι του εκσυγχρονισμού βέβαια, δεν ήταν μόνο το αστικό τοπίο και η κοινωνική συμπεριφορά, οι συνιστώσες εκείνες που διαφοροποιήθηκαν. Η μάχη της αυτάρκειας μετέβαλε εκ διαμέτρου και τις καθημερινές ανάγκες, με αποτέλεσμα, να τοποθετηθούν, εκτός των άλλων, και πολλά επαγγέλματα του χθες, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ποιές είναι όμως; οι εργασίες εκείνες που ακόμα κι αν κατακλύζουν τις αναμνήσεις των γηραιότερων, σήμερα, απουσιάζουν εντελώς ή έστω διατηρούνται με τον ελάχιστο δυνατό αριθμό των εκπροσώπων τους; Το newsbeast.gr κάνει μια μικρή αναδρομή στο χθες και στους τότε πρωταγωνιστές της «εργασιακής αρένας».

  • Γανωτής

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (2)

Κουβαλώντας στην πλάτη του τα εργαλεία της δουλειάς, συνήθιζε να καλεί με την τραχιά, από το παίδεμα, φωνή του τις νοικοκυρές να φέρουν τα μπακίρια τους για γάνωμα. Τα χάλκινα οικιακά σκεύη, όπως τα ταχριά, τα καζάνια, τα κουτάλια, τα πιρούνια χρειάζονταν, συχνά πυκνά, γαλβανισμό και στίλβωμα με κασσίτερο, ή αλλιώς γάνωμα.

Όταν προέκυπτε πελατεία, ο γανωτής, έστηνε την γκαζιέρα του στην αυλή του σπιτιού, έλιωνε τον κασσίτερο, κι αφού καθάριζε καλά το σκεύος, άλειφε το εσωτερικό του με σπίρτο και το τρίβε με κουρασάνι (τριμμένο κεραμίδι). Στη συνέχεια, κράταγε το σκεύος με την τσιμπίδα πάνω από τη φωτιά και έριχνε μέσα το νησιαντήρι (χλωριούχο αμμώνιο), για να στρώσει καλύτερα το καλάι( κασσίτερος) πάνω στο χάλκωμα. Το άπλωνε σ’ όλη την επιφάνεια του σκεύους μ’ ένα χοντρό βαμβακερό ύφασμα και στη συνέχεια το βουτούσε σε μια λεκάνη με κρύο νερό, που του έδινε η νοικοκυρά του σπιτιού.Το τελικό σκούπισμα γινόταν με βαμβάκι ώστε να αποκτήσει το σκεύος την απαραίτητη γυαλάδα. Το «γάνωμα», το οποίο επιβαλλόταν για λόγους υγείας, κυρίως στα σκεύη που χρησιμοποιούσαν στο μαγείρεμα, προσέφερε πελατεία ολόκληρο το χρόνο.

Αν και το επάγγελμα του γανωτή ακολούθησαν πολλοί τεχνίτες στη συνέχεια, οι πρώτοι που το εξάσκησαν ήταν οι τσιγγάνοι. Σήμερα βέβαια τον χαλκό αντικατέστησε το ανοξείδωτο ή και το πιο σύγχρονο κεραμικό, οπότε η επικασσιτέρωση είναι περιττή. Τα λίγα εναπομείναντα τέτοια σκεύη, που κληροοτήθηκαν στις νεότερες γενιές, κρεμιούνται σε τοίχους ή κοσμούν τις βιτρίνες, κυρίως εξοχικών κατοικιών

  • Αβδελλάς

Έχοντας τις ρίζες του στον 19ο αιώνα, το επάγγελμα του αβδελλά, συντηρήθηκε μέχρι και τα μισά του προηγούμενου, όσο οι βδέλες χρησιμοποιούνταν ακόμα για θεραπευτικούς σκοπούς. Σε περιπτώσεις πίεσης ή πονοκεφάλων, οι βδέλλες ήταν το «εργαλείο» για τις τοπικές αφαιμάξεις. Οι πρώτοι που εξάσκησαν το εν λόγω επάγγελμα, ήταν οι αθίγγανοι, οι οποίοι έμπαιναν ξυπόλητοι στα νερά και συνέλεγαν τις βδέλλες με τα χέρια. Στη συνέχεια τις τοποθετούσαν, συνήθως ανά δυάδες, σε μικρά βαζάκια, τα οποία διέθεταν προς πώληση.

  • Αγγειοπλάστης

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (3)

Στη λίστα με τα προς εξαφάνιση επαγγέλματα θα μπορούσε να προστεθεί κι εκείνο του αγγειοπλάση, παρόλο που κάποτε η περιοχή του Κεραμικού, έβριθε από εργαστήρια τεχνητών που κατασκεύαζαν πιθάρια, ποτήρια, αγγεία, λυχνάρια και πολλά άλλα. Το κύριο εργαλείο τους, σχετικά απλό, αποτελείτο από έναν τροχό, έναν δίσκο δηλαδή στερεωμένο πάνω σε έναν κάθετο άξονα. Εκεί τοποθετούσε ο τεχνίτης τον πηλό και περιστρέφοντας τον, έδινε στον πηλό το απαραίτητο σχήμα με τα χέρια. Μόλις το δημιούργημα είχε ολοκληρωθεί, είτε έβγαινε στον ήλιο για να ξεραθεί είτε ψηνόταν στον φούρνο ώστε να ξεκινήσει στη συνέχεια η διαδικασία της διακόσμησης.

  • Αχθοφόρος ή χαμάλης

Σαν να βγήκαν από ξεθωριασμένη καρτ ποστάλ , οι εναπομείναντες του είδους, τριγυρίζουν μέχρι και σήμερα με το καρότσι τους σε σταθμούς λεωφορείων και λιμάνια συνήθως χωρίς να βρίσκουν πελατεία. Παλαιότερα βέβαια ο αχθοφόρος δεν μετέφερε τις βαλίτσες από το πλοίο ως το αυτοκίνητο ή το κοντινότερο μέσο μαζικής μεταφοράς. Κυκλοφορούσε στην αγορά, κι όταν έβρισκε πελάτη, έβαζε τα ψώνια στην πλάτη για να τα μεταφέρει μέχρι την πόρτα του σπιτιού. Έπαιρνε το χαρτζιλίκι και επέστρεφε ταχύτατα στο πόστο του, αφού το μεροκάματο ήταν ανάλογο των δρομολογίων. Στην εξέλιξη του επαγγέλματος η πλάτη ή το καρότσι αντικαταστάθηκε από τα τρίκυκλα και οι μεταφορές γινόνταν γρηγορότερα και φυσικά πιο ξεκούραστα.

  • Ρινιαστής

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (4)

Λιγότερο γνωστό ίσως σήμερα αλλά συνήθης φιγούρα σε επαρχίες πρότερων χρόνων, υπήρξε και το επάγγελμα του ρινιαστή. Οι έρινοι, ορνιοί ή, στην κοινή, τα αρσενικά σύκα, χρησιμοποιούνται για την γονιμοποίηση των θηλυκών συκιών. Οι ρινιαστές ήταν εκείνοι που συνέλεγαν τα αρσενικά σύκα, αγριόσυκα, τα περνούσαν σε κλωστές, και στη συνέχεια τα αποθήκευαν ή τα πωλούσαν στους ενδιαφερόμενους. Όσοι τα έπαιρναν τα κρεμούσαν στις θηλυκές ώστε όταν έσκαγαν ο αέρας και τα έντομα να μεταφέρουν τα ωάρια για γονιμοποίηση

  • Σαματατζής

Πανομοιότυπος με τον αυτοφοράκια, με τη διαφορά ότι το δεύτερο συναντάται μέχρι και σήμερα, ο σαματατζής ήταν σε ελεύθερη μετάφραση ο «πληρωμένος ταραξίας δημοσίων συγκεντρώσεων».
Ο Σαματατζής συνήθως χρηματοδοτείτο από κάποια πολιτική ή συντεχνιακή παράταξη ή ακόμα κι από κάποιον μεμονωμένο υποψήφιο, ούτως ώστε να είναι έτοιμος να «παρέμβει» την κατάλληλη στιγμή. Κατά την άσκηση του «επαγγέλματος» , η συνήθης πρακτική λειτουργούσε κάπως έτσι: όταν ο «εργοδότης» τα έβρισκε σκούρα σε κάποια διαφωνία, ο σαματατζής επενέβαινε άμεσα με φωνές και ακατονόμαστες φράσεις, με αποτέλεσμα να διεγείρει το θυμό των παρευρισκομένων και να «διακοπεί η συνεδρίασης».

Απαραίτητα προσόντα για την άσκηση του επαγγέλματος ήταν να στερείται ιδεολογίας, και ως πολυπράγμων να μπορεί είτε να παριστάνει τον ευκαιριακό χειροκροτητή, είτε τον τοιχοκολλητή, ενώ δεν έλειπαν κι οι φορές που έπρεπε να προσαρμοστεί στο ρόλο του αβανταδόρου και του παρατρεχάμενου.

Χαρακτηριστικό ήταν πως η πληρωμή έπρεπε να προκαταβάλλεται καλύπτοντας έτσι την πιθανότητα σπρωξίματος ή και ξυλοδαρμού. Υποκατηγορία θα μπορούσε να θεωρηθεί ο καρπαζοεισπράκτορας, αυτός που συνηθέστερα τις «μάζευε» από υποτιθέμενους παλικαράδες, με την διαφορά πως η πληρωμή ακολουθούσε πάντοτε του ξύλου.
Οι καριερίστες του επαγγέλματος άλλων εποχών, στην ερώτηση «τι επαγγέλλεσαι» απαντούσαν γενικά κι αόριστα «επιχειρήσεις». Και δεν είχαν άδικο άλλωστε, εκείνοι επιχειρούσαν κι ότι βγει…

  • Καπνοδοχοκαθαριστής

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (5)

Αν και οι καμινάδες και τα συνεργεία που αναλαμβάνουν τον καθαρισμό τους, δεν έχουν εκλείψει, ο σημερινός καπνοδοκαθαριστής σίγουρα δεν διατηρεί την παραδοσιακή έννοια του όρου. Το τότε συνεργείο αποτελούμενο από δύο ή και περισσότερα άτομα, επισκέπτονταν σπίτια, γραφεία, δημόσια κτίρια ταβέρνες και φούρνους, για να καθαρίσει τις καμινάδες με παραδοσιακά εργαλεία και τρόπο.

Αφού επιθεωρούσε τον χώρο, ένας ανέβαινε στην κορυφή της καμινάδας, κρεμώντας το σκοινί που έπιανε ο άλλος από την άλλη είσοδο της καμινάδας. Σε αυτό έδεναν τα φρόκαλα, τσαλιά, τις αφάνες, και ότι άλλο εργαλείο υπήρχε διαθέσιμο ικανό να ξύσει το εσωτερικό της καμινάδας. Όταν έριχναν όλη την μουτζούρα στο τζάκι, ή στο φούρνο, και πάνω σε εκείνον που τύγχανε να κρατάει το σκοινί έμελλε μόνο το σκούπισμα κι είχαν τελειώσει. Στις περιπτώσεις που η κάπνα ήταν λαδωμένη, το σαπούνι ήταν απαραίτητο βοηθητικό για να αφαιρεθεί. Έτσι συνηθέστερα , τον πρωί διατηρούσαν ένα σκούρο ηλιοκαμένο ή ακόμα και μαύρο χρώμα, το οποίο έφευγε μόνο όταν επέστρεφαν σπίτι. Αυτός ήταν ο λόγος που οι συστάσεις της επαγγελματικής σταδιοδρομίας ήταν περιττές.

  • Ντιβανάς

Πλανόδιος και περιπλανώμενος από γειτονιά σε γειτονιά ήταν και ο ντιβανάς άλλων εποχών. Η φθαρτή φύση των κρεβατιών που ήταν φτιαγμένα από συρματένιο δίχτυ, επέβαλε εκτός από την ύπαρξη του κατασκευαστή κι εκείνη του συντηρητής ή επισκευαστής τους.

Αυτός ήταν και ο λόγος που με ένα ζεμπίλι, μια κουλούρα σύρμα, τανάλιες, πένσες, καρφιά και σφυριά, ο ντιβανάς τριγύριζε στις γειτονιές διαλαλώντας την ιδιότητά του μέχρι να εμφανιστεί κάποια νοικοκυρά που χρειαζόταν τις υπηρεσίες του.

Τότε το ντιβάνι έβγαινε στην αυλή κι ο ειδικός, μετά την εκτίμηση, όριζε το κόμιστρο της επισκευής. Βέβαια πάντα υπήρχαν επιλογές για αυξομειώσεις της τιμής, όπως το τι σύρμα, ανοξείδωτο ή γαλβανιζέ, θα επιλεγόταν χωρίς να λείπουν βέβαια και τα γνωστά παζάρια… Η συμφωνία έκλεινε κι ο μάστορας έπιανε δουλειά. Έσφιγγε με τη μέγγενη τις άκρες ώστε να τεντώσουν καλά και να μην πάρουν κάνουν γούβα. Μετά έπαιρνε τα κάθετα σύρματα, γνωστά και ως υφάδια, τα τέντωνε και αυτά και τα κάρφωνε στις σανίδες. Στη συνέχεια τοποθετούσε το στρώμα και το κρεβάτι ήταν έτοιμο να χρησιμοποιηθεί καλά.

  • Σαλεπιτζής

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (6)

Εν έτει 2015, στην Ομόνοια ή στους γύρω δρόμους, δεν είναι απίθανο να συναντήσει κανείς, τους τελευταίους εκπροσώπους του εν λόγω επαγγέλματος, αν και κατά γενική ομολογία κι αυτός ο επαγγελματικός προσανατολισμός τείνει προς εξαφάνιση…

Το σαλέπι, η σκόνη δηλαδή που βγαίνει από τους αποξηραμένους κονδύλους διαφόρων ειδών της οικογένειας των ορχεΐδων, καθώς και το ζεστό αφέψημα που παρασκευάζεται από αυτό, όταν η σκόνη βράζεται με ζάχαρη ή μέλι και αρωματίζεται με πιπερόριζα ή κανέλα, αποτέλεσε για χρόνια το δυναμωτικό της χώρας τόσο για τους ξενύχτηδες όσο και για τους πρωινούς ανθρώπους του μεροκάματου.

Ο σαλεπιτζής, με τον άσπρο σκούφο και την λευκή ποδιά του, τα πολύπλοκα και καλογυαλισμένα μπρούτζινα σκεύη, που συνήθιζε να κουβαλά στον ώμο κρεμασμένα από μια ξύλινη σανίδα, αποτελεί μια γραφική και συνηθισμένη εικόνα άλλων εποχών. Περιτριγυρισμένος σχεδόν πάντα από παρέες, ψήνοντας το ρόφημα σε εύθυμο κλίμα, κρατούσε το ενδιαφέρον των πελατών ανοίγοντας πάντα κάποιο πολιτικό ή άλλο θέμα για συζήτηση , γι αυτό κι από πολλούς θεωρείται πως έβαλε τις βάσεις για τα εξελιγμένα υπαίθρια καφενεία που ακολούθησαν στην Ελλάδα, αφού οι θαμώνες πίνοντας το ποτό τους ενημερώνονταν για την καθημερινότητα και αντάλλασσαν τις απόψεις τους.

  • Λατερνατζής

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (7)

Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο, ήταν ο τίτλος της κλασσικής ελληνικής ταινίες, που σκιαγραφούσε ένα ακόμα επάγγελμα που χάνεται στο χρόνο καθώς και τα λοιπά χαρακτηριστικά της εποχής της ακμής του. Ο λατερνατζής του χθες, μετέφερε στην πλάτη το ογκώδες όργανό του και σε κάθε στάση γυρνούσε την μανιβέλα της «ρομβίας», διασκέδαζε τους κατοίκους της κάθε γειτονιάς με κλασσικές ή και νέες μελωδίες.

Η λατέρνα, το αυτόματο μουσικό όργανο που αν και ογκώδες, συνήθως χρησιμοποιείται σε ανοιχτούς χώρους, υπήρξε απαραίτητο συστατικό της διασκέδασης άλλων εποχών, συμβάλλοντας μάλιστα στη διάδοση νέων, για την εποχή, μουσικών ήχων. Βέβαια τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι λατερνατζήδες μέσα στα χρόνια, κατάφεραν να περιθωριοποιήσουν την στολισμένη λατέρνα, με αποτέλεσμα σήμερα να διαχέει τους ξεκούρδιστους πια ήχους της, σε ελάχιστες και πολυσύχναστες, αποκλειστικά, γειτονιές.

  • Αμαξάς

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (8)

Κι αν οι σύγχρονες διαφημίσεις τετράτροχων, διατυμπανίζουν με καμάρι τα επιπλέον άλογα, ικανά να μας μεταφέρουν γρηγορότερα στον επιθυμητό προορισμό, οι προκάτοχοι των αυτοκινήτων , που συνήθιζαν να χρησιμοποιούν ζωντανά άλογα για να κινήσουν τους τροχούς τους, ήταν αδύνατο να εκμηδενίσουν τις αποστάσεις..

Τα κάρα, ως τα πρώτα του είδους, ακολούθησαν την ανακάλυψη του τροχού και στην αρχή ήταν ανθρωποκίνητα. Αργότερα βέβαια, τους ανθρώπους αντικατέστησαν τα ζώα, στην αρχή μουλάρια ή γαϊδούρια, και ο οδηγός του κάρου ονομάστηκε αραμπάς.

Η εξέλιξη βέβαια συμπορεύτηκε με τον ερχομό της ιππήλατης άμαξας. Από εκεί και πέρα η ταχύτητα μπορούσε να αυξηθεί με την προσθήκη επιπλέον αλόγων, ενώ η πολυτέλεια αφορούσε κυρίως τον ευφάνταστο στολισμό της «καμπίνας», με τα δερμάτινα καθίσματα, τις κορδέλες και τα κρόσια να ανήκουν στα πιο χαρακτηριστικά διακοσμητικά εφέ. Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστοι αμαξάδες, αφού ο μόνος λόγος για να χρησιμοποιήσει κανείς το συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς είναι για να ανακόψει την ταχύτητα της καθημερινότητας, πηγαίνοντας μια γραφική και νοσταλγική βόλτα.

  • Ο Τσαμπάσης

Λαλίστατος και ατσίδα στις διαπραγματεύσης, ήταν ο τσαμπάσης, ο μεταπράτης ζωέμπορος της προ αυτοκινήτου εποχής. Επίκεντρο των αγοραπωλησιών αποτελούσαν οι ζωοπανηγύρεις που συνόδευαν συνήθως τις εορταστικές και εμπορικές δραστηριότητες των μεγάλων πανηγυριών .

Πριν την αναγγελία της εκτίμησης, ζύγιζε το ζώο «με το μάτι» και το ψηλάφιζε. Έτριβε με χοντρό αλάτι το πάνω χείλος του, μέχρι να ματώσει, και πειραματιζόταν με διάφορους τρόπους για να διαπιστώσει τα ζακόνια του , δηλαδή τα ελαττώματά του. Αν κλώτσαγε, δάγκωνε, σκόνταφτε, ή δεν έκανε καλό καμάτι(όργωμα), τότε το ζώο δεν άξιζε και πολλά.

Όταν η αγοροπωλησία αφορούσε άλογα , για τον προσδιορισμό της τιμής, συνυπολογιζόταν πάντα και η γιοργάδα του ζώου, δηλαδή η ικανότητα του να τρέχει γρήγορα και χωρίς καλπασμό. Βέβαια ο καλός επιχειρηματίας του είδους προτιμούσε συνήθως το αδύνατο και καχεκτικό άλογο του στάβλου, το οποίο τάιζε, εκπαίδευε και φρόντιζε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ώστε να πετύχει μεγαλύτερη τιμή πώλησης από εκείνη της αγοράς, αυξάνοντας κατά πολύ το κέρδος.

  • Μεταπράτης

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (9)

Ο λιανοπωλητής που δεν είχε πρωτογενή παραγωγή άλλοτε ονομαζόταν μεταπράτης. Αγόραζε την πραμάτεια του από παραγωγούς ή χοντρέμπορους και στη συνέχεια την μεταπωλούσε σε γειτονιές και πανηγύρια.Κάλτσες πουκάμισα κι άλλα ήδη ρουχισμού, είδη σπουτιού ακόμα και τρόφιμα αποτελούσαν το εμπόρευμά του. Οι πελάτες του, μόνιμοι ή ευκαιριακοί, ήταν κυρίως νοικοκυρές οι οποίες αγόραζαν ακόμα και είδη προικός για τα κορίτσια του σπιτιού , τα οποία απολήρωναν με δόσεις ή και με την γνωστή μέθοδο του τεφτεριού. Για μια καλή σταδιοδρομία στο επάγγελμα του μεταπράτη, χρειαζόταν ισχυρή διαπραγματευτική ικανότητα, αφού το παζάρι αποτελούσε χαρακτηριστικό της αγοραπωλησίας, και πολυλογία ώστε υπογραμμίζοντας ή και εφευρίσκοντας ανάγκες να πρωωθεί καλύτερα τα προϊόντα.

  • Νερουλάς ή Νεροκόπος

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (10)

Τότε που η ΟΥΛΕΝ δεν υπήρχε ακόμα, ο γνωστός ολυμπιονίκης Σπύρος Λούης συνήθιζε να μεταφέρει νερό στα λίγα τότε σπίτια του Αμαρουσίου. Το επαγγελμά του ήταν νερουλάς , και έπρεπε ν απρομηθεύει με νερό την σταθερή του πελατεία.

Τον πρώτο καρό η μεταφορά του νερού γινόταν με τενεκέδες ή μπακιρένια γκιούμια. Ο νερουλάς γέμιζε τους τενεκέδες από την κεντρική βρύση , τους έδενε έπειτα σ’ ένα γυρτό ξύλο και τους κουβαλούσε στον ώμο.Ήταν δε στους δρόμους από το πρωί ώς το βράδυ αφού για να εξυπηρετήσει όλη του την πελατεία έκανε αμέτρητα δρομολόγια. Με τον καιρό βέβαια που οι ανάγκες πολλαπλασιάστηκαν, το νερό κουβαλούσε κάποιο ζώο , γαϊδούρι ή μουλάρι, το οποίο φόρτωνε με μεγάλα ξύλινα βαρέλια των 30 περίπου οκάδων. Στα βαρέλια υπήρχε και μια κάνουλα από την οποία γέμιζαν οι κανάτες του κάθε σπιτιού. Δεν έλειπαν βέβαια και οι νερουλάδες με τις βοϊδάμαξες, στις οποίες μετέφεραν βαρέλια των 100 οκάδων, πουλώντας το νερό με τον κουβά για οικιακή κυρίως χρήση…

  • Εφημεριδοπώλης

Εφημερίδες , εφημερίδες, έκτακτο παράρτημα, ο βασιλιάς…” έλεγαν οι πλανόδιοι εφημεριδοπώλες που περιφέρονταν στους δρόμους διατυμπανίζοντας τα νέα της ημέρας. Παραλάμβαναν τις εφημερίδες από τα Πρακτορεία Διανομής Τύπου και προωθούσαν την καθημερινή κυκλοφορία του ελληνικού τύπου περπατώντας στους κεντρικούς δρόμους της πόλης το. Εκτός από τους περαστικούς έκανε και την διανομή στα σπίτια, που αποτελούσαν και τους μόνιμους πελάτες του.

Το συνήθειο του εφημεριδοπώλης των αρχών του 20ού αιώνα να διαλαλεί την πραμάτεια του: το «Σκριπ», το «Άστυ», την «Ακρόπολη» αλλά και ενημερώνει για τα μεγάλα γεγονότα ήταν ένα κόλπο για να αυξάνει τις πωλήσεις του.

  • Αγωγιάτης ή κιρατζής

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (11)

Οι πρόδρομοι των αυτοκινιτιστών, ή αλλιώς αγωγιάτες εκτελούσαν επί πληρωμή ιδιωτικές μεταφορές εμπορευμάτων , διακινούσαν ταξιδιώτες, γιατρούς για επίσκεψη σε ασθενείς, κρατικούς λειτουργούς για την εκτέλεση της υπηρεσίας και φυσικά και προϊόντα.

Τις μεταφορές οι κιρατζήδες, όπως ονομάζονταν διαφορετικά, τις έκαναν συνήθως με μουλάρια μέχρι και την δεκαετία του ’30 ενώ σε μερικές περιοχές μέχρι και τη δεκαετία του ’50. Το επάγγελμα συνήθως εξασκούσαν οι ακτήμονες αγρότες των χωριών και των κωμοπόλεων ενώ παράλληλα μπορούσαν να εργάζονται και σε εργοστάσια, ελαιοτριβεία, ταλκορυχεία ή άλλες βιομηχανικές ζώνες.

  • Aρκουδιάρης

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (12)

Με το όνομα ακρουδιάρης ή και αρκουδόγυφτος, φερόταν συνήθως εκείνος που γυρνούσε τις περιοχές με την αρκούδα του, δίνοντας υπαίθριες παραστάσεις στην πλατεία της γειτονιάς τείνοντας στο τέλος το κασκέτο του για την καταβολή της πληρωμής. Κατάλοιπο του βάρβαρου αυτού επαγγέλματος είναι η ανάπαρσταση του σε κάποιες περιοχές, όπως αυτή της Σάμου, κατά την περίοδο της αποκριάς. Δύο άντρες, ο ένας υποδυόμενο τον αρκουδιάρη κι ό άλλος την αρκούδα φορώντας περιλαίμιο με αλυσίδα χορεύουν προς αστεϊσμό τον «αρκουδιάρικο» χορό, σε μίμηση κατά μελωδία και χορό εκείνου της αρκούδας του αρκουδόγυφτου.

  • Εισπράκτορας Συγκοινωνιών

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (13)

Κάποια χρόνια πριν υπήχρε περίπτωσε σε κάποια απομακρυσμένη γραμμή λεωφορείου της συμπρωτεύουσας να συναντήσει κανείς την γνωστή ούρα που σχηματιζόταν κατά την είσοδο λόγω του εισπράκτορα. Καθισμένος συνήθως σε ειδικά διαμορφωμένη θέση στο πίσω μέρος του λεωφορείου, εκοβε κατά την είσοδο των επιβατών τα εισιτήρια, ανήγγειλε τις στάσεις των λεωφορείων, ή συνέβαλε στο ανεβοκατέβασμα των επιβατών, δίνοντας οδηγίες.

Ήταν επίσης δέκτης των παραπόνων των επιβατών αφού θεωρούνταν υπαίτιος για τυχόν καθυστερήσεις ή προβλήματα που προέκυπταν.. Την εποχή του εισπράκτορα άλλωστε σε κάθε λεωφορείο υπήρχε η ενδεικτική πινακίδα: «ΜΗΝ ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΟΔΗΓΟ»

Όταν η θέση θεωρήθηκε ασύμφορη, υπουργικές ή συντεχνιακές αποφάσεις σταμάτησαν τις προσλήψεις και εκείνοι που δεν συνταξιοδοτήθηκαν αναβαθμίστηκαν σε οδηγούς και ελεγκτές.

Επαγγέλματα που χάθηκαν στο χρόνο (14)

Πηγή: Newsbeast.gr

Advertisements

Video: 3D αναπαράσταση της Αμφίπολης

Σε ένα video τριών λεπτών που δημιούργησε η ομάδα  «Ancient Greece 3D» γίνεται μια εικονική περιήγηση στο εσωτερικό του τάφου της Αμφίπολης ενώ για πρώτη φορά συγκρίνεται το μέγεθος του λόφου Καστά, όπου βρίσκεται ο τάφος, με μεγάλα μνημεία της ανθρωπότητας όπως είναι ο Παρθενώνας, η Σφίγγα της Γκίζας και το Ταζ Μαχάλ.

Η ομάδα «Ancient Greece 3D» αποτελείται από τους Αποστόλη Θεωνά και Παναγιώτη Σταματόπουλο, οι οποίοι δημιούργησαν το βίντεο και το «έντυσαν» μουσικά με το «Great Drama» του Cyril Nikitin.

Πηγή: www.lifo.gr

28η Οκτωβρίου – Ξέρετε τι γιορτάζουμε αύριο;

Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

 

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, μετά από εντολή του Μουσολίνι, μετέβη στην κατοικία του Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και του απέδωσε τελεσίγραφο.

Σ’ αυτό ούτε λίγο – ούτε πολύ ο Ιταλός δικτάτορας  απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού σε διάφορα στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου.

Ο Ιωάννη Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο με την φράση “Λοιπόν αυτό σημαίνει πόλεμο!” και το περίφημο «ΟΧΙ».

Θέση που εξέφραζε  το αίσθημα όλων των Ελλήνων.

Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου ο Ιωάννης Μεταξάς  απευθύνεται στον Ελληνικό στρατό μέσω του ραδιοφώνου. Στο διάγγελμα αυτό λέει:

¨Η στιγμή υπέστη που θα αγωνισθώμεν δια την ανεξαρτησία της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμή της. ..Έλληνες τώρα θα αποδείξωμεν εαν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας..Όλον το έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε δια την πατρίδαν, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.”

Λίγο πριν την λήξη του τελεσιγράφου οΙταλικός στρατός άρχισε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα. Το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν τις 28ης Οκτωβρίου, που χαράκτηκε βαθεία στις ψυχές των Ελλήνων είναι το εξής:

” Αι Ιταλικαι στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουσιν απο τις 05:30 ώρας της σήμερον τα ημήτερα τμήματα προκαταλήψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πάτριου εδάφους” Την Άνοιξη του 1941, στις 9 Μαρτίου ο Μουσολίνι ξεκινάει την “εαρινή επίθεση”.

Μετά από μεγάλη μάχη, η  δύναμη στις ψυχές του Ελληνικού λαού, και η σθεναρή τους άμυνα αναγκάζει τον Μουσολίνι να παραδεχτεί την ήττα της Ιταλίας στις 26 Μαρτίου 1941.

Κλείνοντας οφείλουμε να πούμε ότι η ελληνική νίκη, καθυστέρησε ή καλύτερα άλλαξε εντελώς το πρόγραμμα του Χίτλερ. Η Ελλάδα εκείνες τις σκοτεινές μέρες ήταν η μόνη χώρα που αντιστάθηκε στα σχέδια και στην τρέλα του Άξονα.

Αυτούς λοιπόν τους αγώνες που έδωσαν άλλοι για εμάς, για να ζούμε τώρα τον Ελληνισμό δεν πρέπει να τους ξεχνούμε.

Χρειάζεται να τους τιμάμε, και να κρατάμε αναμμένη την φλόγα της Ιστορίας μας.

“Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή που ακούστηκε στην Κύπρο η φωνή του Διγενή”.

http://vatopaidi.files.wordpress.com/2009/03/eoka1.jpg“Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή που ακούστηκε στην Κύπρο η φωνή του Διγενή”. Ένας στοίχος γνωστός σε όλους μας αλλά και πολύ καθοριστικός για την Κύπρο μας, αφού την 1η Απριλίου το 1955 ξεκίνησε στην Κύπρο ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ εναντίον των Άγγλων κατακτητών. Αρχηγός του αγώνα ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής.

Μαχητές, όλος ο Κυπριακός λαός. Με πολλή πίστη και αγάπη για την πατρίδα μα πάνω απ’ όλα ζήλο για την ελευθερία ξεκίνησε ένας τετραετής αγώνας (1955-1959) ο οποίος χαρακτηρίστηκε από απαράμιλλες πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ο εξαναγκασμός των Άγγλων να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους στην Κύπρο. Σήμερα, τιμούμε την εθνική επέτειο της έναρξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και αποτίνουμε φόρο τιμής στους ήρωες και τους μάρτυρες που αγωνίστηκαν και θυσιάστικαν για την ελευθερία.

Οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, οι απαγχονισμοί και οι εξορίες ήταν μερικά από τα σκληρά και απάνθρωπα μέτρα που εφάρμοσαν οι Άγγλοι κατακτητές, χωρίς όμως να καταφέρουν να καθυποτάξουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας και να ανακόψουν την πορεία του προς την ελευθερία.

Τα Φυλακισμένα Μνήματα στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας.

Untitled

Αγχόνη-Φυλακισμένα Μνήματα(© Αθηνά Κυριακίδου Χριστοφίδου 2010)

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Μάρκος Δράκος, ο Μιχαλάκης Καραολής, ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και άλλα ηρωικά παλικάρια της Κύπρου έγιναν πρότυπα αυτοθυσίας και ηρωισμού και γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στο πάνθεο της κυπριακής ελευθερίας.

[Απαγχονισθέντες: Ανδρέας Δημητρίου, Ανδρέας Ζάκος, Ανδρέας Παναγίδης, Ευαγόρας Παλλικαρίδης, Ιάκωβος Πατάτσος, Μιχάλης Καραολής, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Στέλιος Μαυρομμάτης, Χαρίλαος Μιχαήλ.]

Ως αποτέλεσμα

του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59, η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος στις 16 Αυγούστου του 1960 με πρώτο Πρόεδρο τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο και Εθνάρχη Μακάριο Γ΄.

Στη πενηντακοστή πορεία της η Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι από το 2004 μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνάντησε πολλές δυσκολίες και προβλήματα, με αποκορύφωμα την τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας βιώνει ακόμη ο λ

αός μας.

Βέβαια δεν ξεχνάμε την αεροπορική τραγωδία της εταιρείας «Ήλιος», στο Γραμματικό, στις 14 Αυγούστου 2005, που ορφάνεψε και ξεκλήρισε ολόκληρες οικογένειες του πολύπαθου νησιού μας (121 νεκροί). Επίσης πως να ξεχάσουμε την πρόσφατη τραγωδία από την έκρηξη της 11ης Ιουλίου 2011 στη ναυτική βάση«Ευάγγελος Φλωράκης», έχοντας απολογισμό 13 ανθρώπινες απώλειες  και 62 τραυματίες. Δυστυχώς οι δυκολίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα με την σοβαρή οικονομική κρίση που ταλανίζει το νησί μας.

Καθώς η μνήμη μας ταξιδεύει σήμερα στο ηρωικό έπος του 1955-59, τιμούμε τη θυσία των ηρώων μας και υποκλινόμαστε μπρος στο μεγαλείο του αγώνα που άνοιξε το δρόμο για την ανεξαρτησία του νησιού μας”.

Οι αγώνες αυτοί έγιναν απο άλλους για να είμαστε εμείς εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Κύπρο..Οφείλουμε λοιπόν να μην απογοητευόμαστε και με δύναμη και πίστη να συνεχίσουμε τον αγώνα τους.. Για μια Κύπρο ισχυρή, ελεύθερη και ευημερούσα!

Καλή σας μέρα και Καλό μήνα, με χαμόγελα :)!

 

Οι μέρες που έκλαψε η Γη

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (1)

Ο πυρηνικός σταθμός της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία είναι το τελευταίο μεγάλο περιστατικό περιβαλλοντικής απειλής. Οι συνέπειές του έχουν ήδη δείξει το μελανό τους πρόσωπο, με τα κύματα ραδιενέργειας που εκλύθηκαν να κρίνονται ακόμα και σήμερα ιδιαίτερα υψηλά.

Με αφορμή λοιπόν τον οικολογικό όλεθρο που λίγο έλειψε να σπείρει το τσουνάμι στην Ιαπωνία, ας δούμε τις περιβαλλοντικές καταστροφές που έφερε η ανθρώπινη δράση στον πλανήτη…

 

  • Τσέρνομπιλ

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (2)

Η χειρότερη έκρηξη σε πυρηνικό εργοστάσιο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος συνέβη στις 26 Απριλίου 1986, όταν ένας από τους αντιδραστήρες του εργοστασίου της Ουκρανίας εξερράγη, καταλήγοντας στην απελευθέρωση τεράστιων ποσοτήτων ραδιενέργειας στην ατμόσφαιρα (με καταστροφικότερες συνέπειες από τις ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι μαζί). Το ραδιενεργό νέφος κατευθύνθηκε δυτικά, περνώντας από τις χώρες της τότε Σοβιετικής Ένωσης, και διαχύθηκε στην Ευρώπη. Από την τραγική εκείνη στιγμή, χιλιάδες παιδιά έμελλε να είναι τα θύματα της έκλυσης ραδιενέργειας, με τις συνέπειες να φτάνουν μέχρι και στη χώρα μας. Ο διαβόητος αντιδραστήρας Νο 4 σφραγίστηκε μέσα σε μια τεράστια τσιμεντένια «σαρκοφάγο», ενώ μια περιοχή 20 μιλίων γύρω από το εργοστάσιο παραμένει ακόμα και σήμερα αποκλεισμένη. Κι ενώ το Τσέρνομπιλ σταμάτησε τη λειτουργία του το 2000, περίπου 4.000 εργάτες παραμένουν σήμερα στο εργοστάσιο για διάφορα έργα…

  • Bhopal

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (3)

Τα μεσάνυχτα της 2ας Δεκεμβρίου 1984, ένα τραγικό ατύχημα στο εργοστάσιο παρασκευής φυτοφαρμάκων Union Carbide στην Bhopal της Ινδίας θα κατέληγε στη διαρροή 45 τόνων δηλητηριώδους μεθυλίου. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα σε λίγες ώρες. Περισσότεροι θα ακολουθούσαν τους επόμενους μήνες, εκτοξεύοντας τον αριθμό των θυμάτων στους 15.000. Βέβαια, ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που επηρεάστηκαν από τη διαρροή του τοξικού φυτοφαρμάκου θα έφτανε το μισό εκατομμύριο ανθρώπους: όσοι τελικά επιβίωσαν, θα υπέφεραν από τύφλωση, ανεπάρκειες οργάνων και άλλες φρικτές σωματικές δυσλειτουργίες, ενώ ένας σοκαριστικά μεγάλος αριθμός παιδιών θα γεννιόνταν με όλων των ειδών τις γενετικές ανωμαλίες. Το 1989, η εταιρία Union Carbide θα πλήρωνε αποζημιώσεις στα θύματα ύψους μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων, ποσό που δεν μπορεί βέβαια να αναπληρώσει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής. Το δυστύχημα στην Bhopal παραμένει η χειρότερη βιομηχανική καταστροφή του κόσμου…

  • Κουβέιτ

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (4)

Ο Σαντάμ Χουσεΐν γνώριζε ότι ο Πόλεμος του Κόλπου είχε τελειώσει. Αφού δεν μπορούσε να έχει το Κουβέιτ, κανείς δεν θα καρπωνόταν τον πλούτο της πετρελαιοπαραγωγού χώρας! Ήταν το 1991 λοιπόν όταν ο Σαντάμ έστελνε τους άντρες του να ανατινάξουν τις πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ: περίπου 600 πετρελαιοπηγές τυλίχθηκαν στις φλόγες, με τις φωτιές -που έφταναν κυριολεκτικά στον ουρανό- να καίνε για 7 μήνες. Η ευρύτερη περιοχή μολύνθηκε από τον τοξικό καπνό και την τέφρα, ενώ μαύρη βροχή έπεφτε, σχηματίζοντας λίμνες πετρελαίου. Η κτηνοτροφία πέθανε μονομιάς, ενώ και η άγρια ζωή κατέληξε τελικά, εξαιτίας της πετρελαϊκής ομίχλης που «μαύριζε» τους πνεύμονες των ζώων. Η περιβαλλοντική καταστροφή ήταν ανυπολόγιστη…

  • Ο οικισμός Love Canal

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (5)

Το 1978, ο οικισμός Love Canal, εγκατεστημένος κοντά στους καταρράκτες του Νιαγάρα στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, ήταν ένα καλοσχεδιασμένο χωριουδάκι για την εργατική τάξη, με εκατοντάδες σπίτια κι ένα σχολείο. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι «καθόταν» πάνω σε 21.000 τόνους τοξικών βιομηχανικών αποβλήτων, που είχαν θαφτεί επιμελώς κάτω από το έδαφος κατά τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 από ντόπια εταιρία. Με τα χρόνια βέβαια, τα τοξικά απόβλητα άρχισαν να αφρίζουν στις αυλές και τα κελάρια των σπιτιών. Το 1978, το θέμα δεν μπορούσε πλέον να συγκαλυφθεί, με τους κατοίκους να πωλούν τα σπίτια τους στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και να εγκαταλείπουν άρον-άρον την περιοχή. Η καταστροφή έμελλε βέβαια να οδηγήσει στην ίδρυση ομοσπονδιακού προγράμματος για τον καθαρισμό και άλλων μολυσμένων με τοξικά εδαφών…

  • Το τάνκερ Exxon Valdez

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (6)

Τη νύχτα της 24ης Μαρτίου 1989, το τάνκερ Exxon Valdez προσέκρουσε στον ύφαλο Bligh των παρθένων νερών της Αλάσκας: το πετρέλαιο άρχισε να χύνεται στη θάλασσα σχηματίζοντας μια πετρελαιοκηλίδα που έμελλε να φτάσει στα 10,8 εκατομμύρια γαλόνια και να απλωθεί σε μια ακτίνα πάνω από 500 μίλια, μολύνοντας ταυτόχρονα και μερικές χιλιάδες μιλίων ακτογραμμής. Εκατοντάδες χιλιάδες πουλιά, ψάρια, φώκιες και άλλα ζώα θα πέθαιναν ως αποτέλεσμα των δολοφονικών συνεπειών της πετρελαιοκηλίδας, παρά την άμεση κινητοποίηση 11.000 ανθρώπων και 1.000 σκαφών για τον καθαρισμό της. Η πετρελαιοκηλίδα του Exxon Valdez θεωρείται η μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή που δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος σε ολόκληρη την αμερικανική ιστορία…

  • Το πυρηνικό εργοστάσιο Tokaimura

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (7)

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1999 συνέβαινε το χειρότερο -μέχρι τότε- πυρηνικό ατύχημα της Ιαπωνίας σε εγκαταστάσεις βορειοανατολικά του Τόκιο. Τρεις εργάτες του πυρηνικού εργοστασίου της Tokaimura, το κέντρο τότε της πυρηνικής βιομηχανίας της χώρας, έκαναν λάθος στο μείγμα ουρανίου, με την μπλε λάμψη να αναγγέλλει την καταστροφή: ο ένας έπεσε επιτόπου λιπόθυμος, ενώ οι δύο άλλοι εντός ολίγων λεπτών ένιωσαν ναυτία, με τα χέρια και το πρόσωπό τους να παραδίδονται σε σοβαρά εγκαύματα. Δύο από τους τρεις εργάτες πέθαναν, ενώ εκατοντάδες άλλοι εκτέθηκαν σε υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας…

  • Η λίμνη Αράλη

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (8)

Στις αρχές Απριλίου του 2010, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν περιόδευε στην Κεντρική Ασία, όταν το βλέμμα του έπεσε στο ιδιόμορφο αυτό «νεκροταφείο πλοίων» – μια σειρά από σκουριασμένες ψαρόβαρκες, τράτες και άλλα εγκαταλειμμένα σκάφη κείτονταν πάνω σε μια έρημο που εκτεινόταν για χιλιόμετρα προς κάθε κατεύθυνση. Ήταν η λίμνη Αράλη, ή τουλάχιστον ό,τι ήταν κάποτε η λίμνη Αράλη! Εγκατεστημένη μεταξύ Ουζμπεκιστάν και Καζακστάν, η Αράλη ήταν άλλοτε η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη του πλανήτη (τόσο μεγάλη όσο η Ιρλανδία), από το ’60 ωστόσο και τα αρδευτικά έργα των Σοβιετικών έχει απομείνει ένα κλάσμα της άλλοτε μεγαλειώδους λίμνης. Η Αράλη έχει πλέον συρρικνωθεί κατά 90%, κι εκεί που ήταν κάποτε ένας υγροβιότοπος που έσφυζε από ζωή, σήμερα είναι μια τεράστια έρημος θανάτου, που διαδραματίζει αρνητικό ρόλο στους ανθρώπους και τα ζώα που κατοικούν σε μια ακτίνα εκατοντάδων χιλιομέτρων γύρω της. Και βέβαια το τοπίο της απερήμωσης συμπληρώνεται ιδανικά με τα απομεινάρια των καραβιών, συνθέτοντας μια άκρως σουρεαλιστική σκηνή…

  • Το σύννεφο διοξίνης πάνω από τη Seveso

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (9)

Στις 10 Ιουλίου 1976, μια έκρηξη σε εργοστάσιο χημικών της βόρειας Ιταλίας απελευθέρωσε ένα παχύ και λευκό σύννεφο διοξίνης, που εγκαταστάθηκε γρήγορα πάνω από την πόλη Seveso, στα βόρεια του Μιλάνου. Τα πρώτα θύματα ήταν τα ζώα, που πέθαιναν ανεξήγητα. Έπειτα από 4 ημέρες, η αρρώστια χτύπησε και τους ανθρώπους, με τα θύματα να υποφέρουν από ναυτία, συγκεχυμένη όραση, πληγές στο σώμα και άλλες σοβαρές δερματοπάθειες. Η πόλη εκκενώθηκε άρον-άρον τις επόμενες εβδομάδες, για να περιοριστούν οι συνέπειες. Οι κάτοικοι επέστρεψαν τελικά κάποια στιγμή πολύ αργότερα, και πλέον ένα τεράστιο πάρκο με δύο κολοσσιαίες δεξαμενές, με τα απομεινάρια εκατοντάδων ζώων, τα ερείπια του εργοστασίου και το χώμα που έλαβε τις μεγαλύτερες δόσεις διοξίνης, στήθηκε για να θυμίζει την οικολογική καταστροφή…

  • Η ασθένεια της Minamata

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (10)

Για χρόνια, οι κάτοικοι της πόλης Minamata, που βρίσκεται στο νοτιότερο νησάκι της Ιαπωνίας, Kyushu, παρατηρούσαν τα ζώα να έχουν περίεργες συμπεριφορές, ιδιαίτερα τις κατοικίδιες γάτες: τα αξιαγάπητα αιλουροειδή πάθαιναν ξαφνικούς σπασμούς και κάποιες φορές πηδούσαν στη θάλασσα και πνίγονταν! Οι κάτοικοι ονόμαζαν μάλιστα την πάθηση που χτυπούσε τις γάτες τους «η ασθένεια της γάτας που χορεύει». Το 1956 ωστόσο θα σημειωνόταν το πρώτο ανθρώπινο κρούσμα της αρρώστιας που θα έμενε γνωστή ως «ασθένεια της Minamata», με τα συμπτώματα να περιλαμβάνουν σπασμούς, διαταραχές ομιλίας, απώλεια κινητικών λειτουργιών και ακούσιες κινήσεις των άκρων. Τρία χρόνια αργότερα, η έρευνα κατέληξε ότι τα βάσανα ανθρώπων και ζώων προήλθαν από τη βιομηχανική μόλυνση του κόλπου της Minamata από την εταιρία Chisso Corp., τον μεγαλύτερο εργοδότη στην πόλη-λιμάνι. Ο κατασκευαστής πλαστικών μόλυνε για χρόνια τα νερά με υδράργυρο και άλλα βαριά μέταλλα, τα οποία αποτελούσαν πλέον μέρος της καθημερινής διατροφής των κατοίκων. Χιλιάδες άνθρωποι είχαν υποφέρει σιωπηλά για χρόνια από την ασθένεια, ενώ και οι «ανεξήγητοι» θάνατοι των κατοίκων συνδέθηκαν ευθέως με τη μόλυνση…

  • Το Three Mile Island

Οι μέρες που έκλαψε η Γη (11)

«Πυρηνικό εφιάλτη» χαρακτήριζαν τα αμερικανικά πρωτοσέλιδα της 9ης Απριλίου 1979 τα γεγονότα στο νησάκι Three Mile Island. Στις 28 Μαρτίου, ο πυρηνικός αντιδραστήρας του Three Mile Island, δίπλα στο Harrisburg της Πενσιλβάνια, έλιωνε μέρα με τη μέρα, επιβεβαιώνοντας με δραματικό τρόπο τις ανησυχίες για την πυρηνική ενέργεια. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι ενώ το γεγονός έγινε γνωστό ως ένα από τα χειρότερα πυρηνικά συμβάντα στην ιστορία της Αμερικής, τίποτα το φοβερό δεν συνέβη: κανείς δεν πέθανε, κανείς δεν εκτέθηκε σε υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας, ενώ το εργοστάσιο είναι λειτουργικό μέχρι και σήμερα. Το διακύβευμα ωστόσο της υπόθεσης έμελλε να αφήσει το στίγμα του: ο «πυρηνικός εφιάλτης» -που δεν ήρθε ωστόσο ποτέ- του Three Mile Island ήταν ο βασικότερος λόγος που κανένα καινούριο πυρηνικό εργοστάσιο δεν κατασκευάστηκε στην Αμερική τα τελευταία 30 χρόνια…

Πηγή: newsbeast.gr

Τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρώπου που άλλαξαν το ρου της ιστορίας

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (1)

Από την προσσελήνωση μέχρι και την κατάκτηση του Όρους Έβερεστ, η ανάγκη του ανθρώπου να αψηφά τα φυσικά του σύνορα δεν γνωρίζει όρια…

Ο άνθρωπος ποτέ δεν έμενε «στα αβγά του», ανέκαθεν προσπαθούσε να αγγίξει το άπιαστο, να βιώσει το ακατόρθωτο, να πετύχει το αδύνατο.

Οι ανθρώπινες περιπέτειες δεν γνωρίζουν τέλος, υπάρχουν ωστόσο αυτές που έγραψαν Ιστορία!

Μιλάμε φυσικά για τους σύγχρονους άθλους του ανθρώπου, που έμελλε να αλλάξουν τις προσλαμβάνουσές μας για τα όρια του ανθρώπινου σώματος και τους φραγμούς που έθετε το φυσικό μας περιβάλλον.

Ας δούμε ποιοι είναι

Το Apollo 11 προσεδαφίζεται στη Σελήνη

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (2)

Το πλήρωμα του Apollo 11 αντιμετώπισε απόκοσμους -κυριολεκτικά!- κινδύνους: από το να μείνουν για πάντα στην επιφάνεια του φεγγαριού μέχρι και να χαθούν αμετάκλητα στο Διάστημα. Η ηλιακή ακτινοβολία και η θερμότητα της επιστροφής στην ατμόσφαιρα θα μπορούσε να τους «ψήσει» ζωντανούς, την ίδια στιγμή που οποιαδήποτε βλάβη στη διαστημική τους στολή θα προκαλούσε ασφυξία και μαρτυρικό θάνατο. Με τα σημερινά δεδομένα, η τεχνολογία του Apollo 11 ήταν πρωτόγονη: ο υπολογιστής ταξιδιού του διαστημόπλοιου διέθετε μνήμη 74 kilobytes, ούτε ένα μουσικό αρχείο MP3 δεν χωρούσε! Με το που έκανε ωστόσο το περίφημο «μικρό βήμα» ο Neil Armstrong, όλοι οι κίνδυνοι έγιναν παρελθόν και η πολυθρύλητη κατάκτηση του Σύμπαντος είχε μόλις αρχίσει…

Η μάχη των εξερευνητών Scott και Amundsen για την κατάκτηση του Νότιου Πόλου

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (3)

Το 1911 μια λυσσαλέα μάχη ξεκινούσε: ο Βρετανός Robert Scott και ο Νορβηγός Roald Amundsen επιδόθηκαν σε έναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατούσε τον Νότιο Πόλο. Ένας θα κέρδιζε, ενώ ο άλλος έμελλε να σκοτωθεί προσπαθώντας. Όταν ο Scott -αξιωματικός του βρετανικού Ναυτικού- και η αποστολή του έφτασαν έπειτα από αντιξοότητες στην παγωμένη γη, ύστερα από 78 μέρες περιπέτειας, τους περίμενε μια έκπληξη: η νορβηγική σημαία που είχε «φυτέψει» ο Amundsen 33 ημέρες πριν! Στο ταξίδι της επιστροφής, ο αποκαρδιωμένος Scott και η παρέα του θα άφηναν την τελευταία τους πνοή στα παγωμένα εδάφη, με την πείνα και τις κακουχίες να δείχνουν τα δόντια τους. Σε τραγική αντίθεση, η πετυχημένη αποστολή του Amundsen δεν συνάντησε ιδιαίτερες δυσκολίες: ο σχολαστικός σχεδιασμός και η άψογη εκτέλεση έκαναν τη διαφορά…

Ο Edmund Hillary «δαμάζει» το Έβερεστ

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (4)

Τον Μάιο του 1953, ο νεοζηλανδός μελισσοκόμος με την παθιασμένη αγάπη για την ορειβασία γινόταν ο πρώτος άνθρωπος που πατούσε την κορυφή του ψηλότερου βουνού του πλανήτη. Δεν ήταν φυσικά ένας αγώνας χωρίς ανταγωνισμό: ο Hillary και ο σύντροφός του στην ανάβαση Tenzing Norgay είχαν να αντιμετωπίσουν την αντίπαλη ομάδα των ορειβατών Charles Evans και Tom Bourdillon, που είχαν τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Οι ανταγωνιστές αναγκάστηκαν τελικά να εγκαταλείψουν την περιπέτεια, με μόλις 300 μέτρα να τους χωρίζουν από την κορυφή(!), που έμελλε να πατηθεί από τους Hillary και Norgay, σε υψόμετρο 8.848 μέτρων…

Το επιστημονικό ταξίδι του Δαρβίνου

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (5)

Οι ταξιδιωτικές περιπέτειες του φυσιοδίφη Κάρολου Δαρβίνου, διάρκειας 5 ετών, άλλαξαν για πάντα το πρόσωπο της σύγχρονης επιστήμης και την κατανόησή μας για την ανθρώπινη εξέλιξη. Κάνοντας στάσεις στις ακτές της Λατινικής Αμερικής, το περίφημο σκάφος του «Beagle» κατέπλευσε κάποια στιγμή στα Νησιά Γκαλαπάγκος, σε ένα απομονωμένο ηφαιστειακό αρχιπέλαγος. Εκεί έμελλε να κάνει τις μελέτες του ο Δαρβίνος και να συλλάβει μια διαφορετική εξήγηση για την καταγωγή και την ιστορία των ειδών, την επαναστατική θεωρία της φυσικής επιλογής, που θα ανέτρεπε αμετάκλητα τις θρησκευτικές δοξασίες για την προέλευση του ανθρώπου…

Ο Charles Lindbergh στην πρώτη πτήση πάνω από τον Ατλαντικό

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (6)

Ο «Lucky Lindy» ήταν πράγματι τυχερός που κατάφερε και επιβίωσε από την ιδιαίτερα δύσκολη πτήση των 5.809 χιλιομέτρων πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το μονοκινητήριο αεροσκάφος του «Spirit of St. Louis» κατάφερε πράγματι να φτάσει από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι και ο άθλος του ακούστηκε στα πέρατα της οικουμένης. Για να κρατήσει μάλιστα το βάρος σε χαμηλά επίπεδα, ο ατρόμητος πιλότος ξεφορτώθηκε τα φρένα του αεροπλάνου, τον ασύρματο, ακόμα και το αλεξίπτωτό του. Τα έβαλε με την ομίχλη και το χιονόνερο, αναμετρήθηκε με το σκοτάδι, την έλλειψη ύπνου, τις κακουχίες, κι όταν τελικά το αεροπλάνο του φάνηκε πάνω στον παριζιάνικο ουρανό, 33,5 ώρες μετά την απογείωσή του, ένα ζητωκραυγάζον πλήθος 150.000 ανθρώπων τον υποδέχτηκε με τιμές…

Ο Yuri Gagarin μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη Γη

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (7)

Ο κοσμοναύτης από τη Σοβιετική Ένωση ήταν ο πρώτος άνθρωπος στο Διάστημα: στις 12 Απριλίου 1961 έκανε μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον πλανήτη μας και έζησε για να διηγηθεί την ιστορία! Ο μόλις 27 χρονών αστροναύτης επάνδρωσε το πρωτόγονο διαστημόπλοιο Vostok I και βγήκε από την ατμόσφαιρα, φτάνοντας σε ύψος 177 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης. Η διαστημική του περιπέτεια, διάρκειας 108 λεπτών, έμελλε να σφραγιστεί από τα λόγια του, σε αυτό που θα ήταν η πρώτη περιγραφή του πλανήτη μας από τα έξω: «η Γη είναι μπλε. Είναι απίστευτο»…

Ο Robert Peary φτάνει στον Βόρειο Πόλο

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (8)

Οι δύο πόλοι της Γης ήταν το υγρό όνειρο των εξερευνητών στις αρχές του 20ού αιώνα. Ειδικά για τον Βόρειο Πόλο, οι εξερευνητικές αποστολές είχαν προσπαθήσει να τον προσεγγίσουν με καράβι, με έλκηθρα, ακόμα και με αερόστατο, χωρίς να το καταφέρουν ποτέ. Τον Απρίλιο του 1909 ωστόσο, ο μηχανικός του αμερικανικού Ναυτικού Robert Peary, ο οποίος είχε ήδη αποτύχει να προσεγγίσει τον Πόλο στην πρώτη του απόπειρα, θα ξαναπροσπαθούσε, αυτή τη φορά πλαισιωμένος από μια ομάδα 4 οδηγών Ινουίτ. Έπειτα από ένα παγωμένο ταξίδι 37 ημερών πάνω σε έλκηθρα, ο Peary θα κάρφωνε την αμερικανική σημαία στο βορειότερο σύνορο του πλανήτη, κατακτώντας το βαρύτιμο ηθικό τρόπαιο τριών αιώνων άκοπων προσπαθειών! Μόλις επέστρεψε, μια δυσάρεστη έκπληξη τον περίμενε: ο εξερευνητής Frederic Cook ανακοίνωνε ότι είχε προσεγγίσει τον Βόρειο Πόλο πριν από τον Peary. Κι ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν την άποψη του Cook, οι περισσότεροι αναγνωρίζουν στον Peary την τιμητική πρωτιά…

Το ταξίδι του «Kon-Tiki»

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (9)

Το 1947, ο νορβηγός ανθρωπολόγος Thor Heyerdahl κατασκεύασε μια πρωτόγονη σχεδία, καμωμένη από κορμούς τροπικών δέντρων και σχοινιά, και έβαλε πλώρη για τον άγνωστο Ειρηνικό Ωκεανό, ξεκινώντας από το Callao του Περού. Η αποστολή του; Να αποδείξει ότι οι ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής θα μπορούσαν να είχαν αποικίσει την Πολυνησία πολύ πριν από την εποχή του Χριστόφορου Κολόμβου. Ξεπερνώντας τον φόβο που είχε για το υγρό στοιχείο(!), ο Heyerdahl και το πενταμελές πλήρωμά του κυβέρνησαν το αυτοσχέδιο «Kon-Tiki» σε ένα συναρπαστικό ταξίδι 101 ημερών, καλύπτοντας μια απόσταση 6.920 χιλιομέτρων μέσα από τροπικές καταιγίδες και λημέρια καρχαριών, πριν καταπλεύσουν στην Πολυνησία. Το βιβλίο του Heyerdahl για την περιπέτειά του έγινε αμέσως παγκόσμιο best seller, η συγκλονιστική ιστορία ενός ανθρώπου που διακινδύνευσε ζωή του για να αποδείξει μια θεωρία…

Ο Matthew Webb διασχίζει κολυμπώντας τα στενά της Μάγχης

Τα μεγαλύτερα «άλματα» της ανθρωπότητας (10)

Στις 25 Αυγούστου 1875, ο 27χρονος Matthew Webb, αξιωματικός του βρετανικού Ναυτικού, έκανε κάτι που θεωρούταν ακατόρθωτο: διέσχισε κολυμπώντας τα στενά μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας. Τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα των Στενών και οι ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες έκαναν τη στενή αυτή λωρίδα ύδατος να φαντάζει αδιάβατη στον κολυμβητή, ο Webb ήταν ωστόσο αποφασισμένος να αποδείξει το αντίθετο. Άλειψε στο σώμα του λάδι φώκιας για να μειώσει την τριβή και πάλεψε με τα κύματα για 22 ολόκληρες ώρες, σε μια απόσταση 63 χιλιομέτρων, πριν ευτυχήσει τελικά να φτάσει στις ακτές του Calais, αποκαμωμένος αλλά θριαμβευτής! Έκτοτε χιλιάδες κολυμβητές επανέλαβαν τον άθλο του, με χρόνους μάλιστα που έπεσαν στο μισό της επίδοσης του Webb, κανείς ωστόσο δεν κατάφερε να μαγνητίσει το συλλογικό φαντασιακό καλύτερα από τον βρετανό αξιωματικό…

Πηγή: newsbeast.gr

Ξέρετε τι γιορτάζουμε αύριο – εκτός απο την ημερομηνία 28η Οκτωβρίου;

Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ ΠΙΟ ΚΑΤΩ

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, μετά από εντολή του Μουσολίνι, μετέβη στην κατοικία του Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και του απέδωσε τελεσίγραφο.

Σ’ αυτό ούτε λίγο – ούτε πολύ ο Ιταλός δικτάτορας  απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού σε διάφορα στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου.

Ο Ιωάννη Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο με την φράση “Λοιπόν αυτό σημαίνει πόλεμο!” και το περίφημο «ΟΧΙ».

Θέση που εξέφραζε  το αίσθημα όλων των Ελλήνων.

Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου ο Ιωάννης Μεταξάς  απευθύνεται στον Ελληνικό στρατό μέσω του ραδιοφώνου. Στο διάγγελμα αυτό λέει:

¨Η στιγμή υπέστη που θα αγωνισθώμεν δια την ανεξαρτησία της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμή της. ..Έλληνες τώρα θα αποδείξωμεν εαν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας..Όλον το έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε δια την πατρίδαν, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.”

Λίγο πριν την λήξη του τελεσιγράφου ο Ιταλικός στρατός άρχισε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα. Το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν τις 28ης Οκτωβρίου, που χαράκτηκε βαθεία στις ψυχές των Ελλήνων είναι το εξής:

” Αι Ιταλικαι στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουσιν απο τις 05:30 ώρας της σήμερον τα ημήτερα τμήματα προκαταλήψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πάτριου εδάφους” Την Άνοιξη του 1941, στις 9 Μαρτίου ο Μουσολίνι ξεκινάει την “εαρινή επίθεση”.

Μετά από μεγάλη μάχη, η  δύναμη στις ψυχές του Ελληνικού λαού, και η σθεναρή τους άμυνα αναγκάζει τον Μουσολίνι να παραδεχτεί την ήττα της Ιταλίας στις 26 Μαρτίου 1941.

Κλείνοντας οφείλουμε να πούμε ότι η ελληνική νίκη, καθυστέρησε ή καλύτερα άλλαξε εντελώς το πρόγραμμα του Χίτλερ. Η Ελλάδα εκείνες τις σκοτεινές μέρες ήταν η μόνη χώρα που αντιστάθηκε στα σχέδια και στην τρέλα του Άξονα.

Αυτούς λοιπόν τους αγώνες που έδωσαν άλλοι για εμάς, για να ζούμε τώρα τον Ελληνισμό δεν πρέπει να τους ξεχνούμε. Χρειάζεται να τους τιμάμε, και να κρατάμε αναμμένη την φλόγα της Ιστορίας μας.

Η ιστορία του Χατσίκο

Η ζωή ενός σκύλου που έγινε ιαπωνικό σύμβολο πίστης και παντοτινής φιλίας

O Χατσίκο (Hachiko), που στα Ιαπωνικά  σημαίνει “Πιστός σκύλος”, ήταν ένας σκύλος ράτσας Ακίτα και γεννήθηκε τον Νοέμβριο το 1923, στην πόλη Odate, στην περιφέρεια Akita της Ιαπωνίας. Το 1924 ο ιδιοκτήτης του, καθηγητής Γεωργίας Χιντεσαμπούρο Ουένο (Hidesamburō Ueno), τον πήρε μαζί του στο Τόκυο, όπου ζούσε και εργαζόταν.

Κατα τη διάρκεια της ζωής του καθηγητή, κάθε πρωί που έφευγε για το Πανεπιστήμιο, ο σκύλος τον συνόδευε μέχρι την πόρτα. Το βράδυ, ο Χατσίκο πήγαινε και τον περίμενε στον σιδηροδρομικό σταθμό Shibuya. Όταν ο καθηγητής επέστρεφε με το τρένο απ το Πανεπιστήμιο, τον υποδεχόταν και τον συνόδευε σπίτι. Αυτό γινόταν μέχρι τον Μάϊο του 1925, όταν ο καθηγητής έπαθε εγκεφαλικό καθώς έκανε διάλεξη. Ο σκύλος, τον περίμενε να κατεβεί απ το συγκεκριμένο τρένο όπως πάντα, αλλά ο καθηγητής είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή.

Μετά απο τον θάνατο του καθηγητή, ο Χατσίκο δόθηκε σε άλλα σπίτια, αλλά καθημερινά δραπέτευε επιστρεφοντας στο παλιό του σπίτι. Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα που περίμενε τον καθηγητή στον σταθμό, ήτανε εκεί, περιμένοντας να δεί τον φίλο του να κατεβαίνει απο το τρένο για να τον συνοδεύσει σπίτι. Αυτό συνεχίστηκε για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Οι τακτικοί του σταθμού οι οποίοι είχανε δεί τον σκύλο να περιμένει τον καθηγητή, πρόσεξαν οτι ακόμα και μετά τον θάνατο του, ήτανε εκεί καθημερινώς την ίδια ώρα. Αυτό τους συγκίνησε και αρκετοί τον φρόντιζαν φέρνοντάς του φαγητό και νερό. Το 1928, ο νέος υπεύθυνος του σταθμού συμπάθησε το σκύλο και του έφτιαξε ακόμη και χώρο σε μια απο τις αποθήκες του σταθμού, ώστε να έχει ένα μέρος να κοιμάται. Ο σκύλος εμφανιζότανε στην πλατφόρμα του τρένου, μόνο την ώρα που ερχότανε το τρένο του καθηγητή. Τις υπόλοιπες ώρες περιφερόταν στον σταθμό, ξεκουραζόταν στην αποθήκη, ή επέστρεφε στο παλιό του σπίτι που ανήκε πλέον σε άλλον.

Ένας απο τους πρωην φοιτητές του καθηγητή, ο οποίος ήταν ειδικός στους σκύλους Ακίτα, ακολούθησε τον Χατσίκο και έμαθε την ιστορία του. Μετά απ’ αυτό, ο πρώην φοιτητής κατέγραψε πόσοι καθαρόαιμοι σκύλοι της ράτσας αυτής υπήρχαν στην Ιαπωνία. Εκείνα τα χρόνια ήταν τριάντα στο σύνολο.

Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και τον θάνατο του Χατσίκο, συνήθιζε να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, γράφοντας άρθρα για την αφοσίωση του. Σιγά- σιγά ο κόσμος άρχισε να ενδιαφέρεται και να μαθαίνει περισσότερα για την συγκεκριμένη ράτσα. Το 1932, ένα απο αυτά τα άρθρα δημοσιεύτηκε στην μεγαλύτερη εφημερίδα του Τόκυο και η ιστορία του Χατσίκο έγινε γνωστή σε όλη την χώρα, αγγίζοντας τις καρδιές πολλών ανθρώπων.

Ο Χατσίκο έγινε σύμβολο πίστης, εντυπωσιάζοντας τον κόσμο με την αφοσίωσή του στον νεκρό αφέντη του. Συμβόλιζε το πνεύμα αγάπης και αφοσίωσης που πρέπει να υπάρχει σε κάθε οικογένεια. Γονείς και δασκάλοι χρησιμοποιούσαν την ιστορία του ως παράδειγμα προς μίμηση. Τον Απρίλιο του 1934, παρουσία του Χατσίκο, έγινε η παρουσίαση του Μπρούτζινου αγάλματός του, στον σταθμό της Shibuya. Το άγαλμα κατα τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο καταστράφηκε. Έτσι το 1948, ζητήθηκε απο τον Τακέσι Άντο (Takeshi Ando), γιό του γλύπτη που έφτιαξε το πρώτο άγαλμα (ο οποίος είχε πια πεθάνει), να το ξαναφτιάξει. Το δεύτερο αυτό αγαλμα, παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 1948 και αποτελεί έκτοτε ένα δημοφιλές σημείο συναντησης. Η είσοδος του σταθμού που βρίσκεται κοντά στο άγαλμα, ονομάζεται “Hachikō-guchi”, που σημαίνει Έξοδος του Χατσίκο και είναι μία απο τις πέντε εξόδους του σταθμού.

Ένα παρόμοιο άγαλμα υπάρχει και στην γενέτειρα του Χατσίκο, την Odate, μπροστά στον σταθμό των τρένων. Το 2004 φτιάχτηκε και ένα τρίτο άγαλμα, πάνω στην βάση του πρώτου αγάλματος που είχε δημιουργηθεί το 1934, και τοποθετήθηκε μπροστά απο Μουσείο Σκύλων Ακίτα στην Odate.

Ο Χατσίκο, πέθανε στις 8 Μαρτίου το 1935 και σήμερα βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Μουσείο Φυσικών επιστημών στο Τόκυο.

Το 1994, το δίκτυο ραδιοφωνικής αναμετάδοσης πολιτισμού (CBN) στην Ιαπωνία ήταν σε θέση να ανακατασκευάσει μια καταγραφή του Χατσίκο που γαυγίζει από ένα παλιο δίσκο και ακολούθησε μια τεράστια διαφημιστική εκστρατεία με αποκορύφωμα το Σάββατο, 28 Μαΐου 1994, πενήντα εννιά έτη μετά από το θάνατό του, εκατομμύρια ραδιοακροατών να συντονιστούν για να ακούσουν το γαύγισμα του Χατσίκο.

Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου, εκατοντάδες κόσμου μαζεύονται για να τιμήσουν την μνήμη και την αφοσίωση του Χατσίκο σε μια σεμνή τελετή που γίνεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Shibuya.

Προς τιμήν του έχει δημιουργηθεί και ελληνική σελίδα στο facebook (από όπου έχω πάρει και τις πληροφορίες). Μπορείτε να την δείτε εδώ

Η ιστορία του Χατσίκο μεταφέρθηκε σε χολιγουντιανή ταινία, το 2009, με πρωταγωνιστή στον ρόλο του καθηγητή τον Ρίτσαρντ Γκιρ

Πηγή: www.lifo.gr

Τα κόκκινα αυγά του Πάσχα – Η ιστορία τους στους αιώνες

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, Πέρσες, Ινδοί, όλοι πίστευαν ότι ο κόσμος ξεκίνησε από ένα τεράστιο αβγό. Το αβγό είναι σύμβολο νέας ζωής / ανανέωσης εδώ και αιώνες. Υπάρχουν μικροδιαφορές αλλά οι περισσότεροι λαοί με κάποιο τρόπο συσχέτισαν την αναγέννηση της φύσης (την άνοιξη) με το αβγό. Υπάρχει η λατινική φράση “Omne vivum ex ovo” που σημαίνει «Η ζωή προέρχεται από το αβγό» αλλά μύθοι πολύ πιο παλιοί, από τις αρχές τις ανθρωπότητας, από την αρχαία Ινδία, Πολυνησία, από το Ιράν, από την Ελλάδα, Εσθονία, Φινλανδία, κεντρική Αμερική, περιέγραψαν την αρχή του σύμπαντος μέσα από το σχήμα του αβγού.

Το Πάσχα και η Άνοιξη είναι πολύ στενά συνδεδεμένα γεγονότα. Τα αβγά ήταν μέρος των ανοιξιάτικων τελετουργιών, το Πάσχα στις αρχαίες μορφές και στις χριστιανικές μετέπειτα ήταν μέρος της άνοιξης, κι έτσι, με την όσμωση μεταξύ θρησκειών και παραδόσεων το αβγό είναι παραδοσιακά μέρος του Πάσχα.

Το βάψιμο των αβγών

Οι Πέρσες έβαφαν αβγά για την γιορτή της πρωτοχρονιάς, η οποία ταυτιζόταν με την ανοιξιάτικη ισημερία.  Το βάψιμο των αβγών υπήρχε ως παράδοση και στην αρχαία Ρώμη, μία παράδοση που βασιζόταν στον εξής θρύλο: ο αυτοκράτορας Septimus Severus περιδιάβαινε την αυτοκρατορική αυλή το πρωινό της γέννησης του γιου του: τότε είδε με έκπληξη ότι μία κότα γέννησε ένα κόκκινο αβγό . Αυτή η ιστορία γέννησε επίσης και μία μακραίωνη παράδοση.

Στην ορθόδοξη εκκλησία το βάψιμο των αβγών είναι ακόμα ισχυρή παράδοση –όπως όλοι ξέρουμε άλλωστε. Ένα ντοκιμαντέρ του History Channel ισχυρίζεται ότι στην αφετηρία της παράδοσης των κόκκινων αβγών βρίσκουμε την Μαρία Μαγδαληνή: μετά την ανάσταση του Χριστού, η Μαρία Μαγδαληνή επισκέφτηκε τον αυτοκράτορα της Ρώμης και τον χαιρέτησε λέγοντας «Χριστός Ανέστη». Ο αυτοκράτορας λέγεται ότι απάντησε «ο Χριστός ανέστη όπως αυτό το αβγό είναι κόκκινο» δείχνοντας ένα αβγό που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι όταν, προς μεγάλη έκπληξη όλων, το αβγό μεταμορφώθηκε κι έγινε κατακόκκινο. Κι έτσι η Μαρία Μαγδαληνή βρήκε ευκαιρία να τον κατηχήσει στον Χριστιανισμό.

Τα αβγά ως δώρα

Στις αρχές του Χριστιανισμού το αβγό συμβόλιζε την αρχή της ζωής, όπως η κότα βγαίνει μέσα από αυτό. Η κατανάλωση του αβγού συμβόλιζε το τέλος της νηστείας. Κατά το Μεσαίωνα η κατανάλωση των αβγών ήταν απαγορευμένη κατά τη νηστεία και σ’όλες τις μέρες νηστείας σκορπισμένες μέσα στη χρονιά.  Τον 11ο αιώνα στην Ευρώπη ξεκίνησε μία παράδοση κατά την οποία γιορταζόταν το Πάσχα ως αφετηρία της νέας χρονιάς και τα αβγά έγιναν το δώρο της ημέρας, συμβολίζοντας τη ζωή (και την γονιμότητα). Έναν αιώνα μετά τα αβγά ευλογήθηκαν από την εκκλησία και ο βασιλιάς της Γαλλίας μοίραζε αβγά στην πλατεία της κεντρικού ναού μετά την κυριακάτικη λειτουργία την ημέρα του Πάσχα. Τον 18ο αιώνα υπάλληλοι της γαλλικής αυλής, υπεύθυνοι για το φαγητό του παλατιού, ταξίδευαν στις περιοχές γύρω από το Παρίσι σε αναζήτηση των πιο μεγάλων αβγών. Στην Ιταλία υπάρχει η παράδοση να δίνουν στα μωρά ένα αβγό για ευτυχία και υγεία, η ίδια παράδοση υπάρχει και στην Κίνα.

Στα κιτάπια του νοικοκυριού του Βασιλιά της Αγγλίας, Εδουάρδου του 1ου, υπάρχει απόδειξη για έξοδο προκειμένου να περαστούν 450 αβγά με φύλλα χρυσού για να προσφερθούν ως δώρα. Όμως την μεγάλη τους αγάπη για τα στολισμένα αβγά έδειξαν οι Τσάροι της Ρωσίας μαζί με τον οίκο Φαμπερζέ.

Η ιστορία ξεκίνησε το 1884 όταν ο τσάρος Αλέξανδρος παρήγγειλε ένα στολισμένο αβγό για την γυναίκα του, τσαρίνα Μαρία από τον κοσμηματοπώλη Fabergé. Η παράδοση της ανταλλαγής στολισμένων αβγών υπήρχε στην Ρωσία για αιώνες και ήταν όσο πολυτελές μπορούσε να πληρώσει κανείς. Το συγκεκριμένο αβγό είχε στόχο να θυμίσει στην τσαρίνα την χώρα καταγωγής της κι έτσι κατασκευάστηκε από διαφανές σμάλτο με επιθέματα από ασήμι, χρυσό και πολύτιμους λίθους.

Το αβγό ήταν τόσο ωραίο που έγινε θρύλος. Ο τσάρος του έδωσε μόνιμη παραγγελία να κατασκευάζει κάθε χρόνο ένα για την τσαρίνα για τα επόμενα 11 χρόνια. Όταν ο τσάρος πέθανε, η παράδοση συνεχίστηκε από το γιο του, Νικόλαο Β’.

Μεταξύ του 1885 και του 1917 κατασκευάστηκαν συνολικά 56 αβγά από τα οποία μόνο 10 βρίσκονται στη Ρωσία. Οι καλύτεροι τεχνίτες δούλευαν σε κάθε δημιουργία για περίπου ένα χρόνο. Σχεδιαστές, χρυσοχόοι, κοσμηματοποιοί, γλύπτες έπαιρναν μέρος στην κατασκευή αλλά την τελευταία λέξη είχε πάντα ο ίδιος ο Fabergé τον οποίο η τσαρίνα περιέγραφε ως «μεγαλοφυία χωρίς σύγκριση».

Μέσα στα αβγά συχνά υπήρχαν ντελικάτοι μηχανισμοί. Το θέμα κάθε αβγού ήταν ξεχωριστό και είχε σχέση με την ιστορία της οικογένειας και της Ρωσίας, ήταν επίσης απολύτως μυστικό και από τους παραγγελιοδόχους. Κάθε φορά που ο Τσάρος ρωτούσε για το θέμα ο Fabergé απαντούσε «η Μεγαλειότητά σας θα μείνει ευχαριστημένη».

Πηγή: Lifo

Η Μαρινέλλα ερμηνεύει «Ξύπνα Γληόρη»

Ο Γιώργος Θεοφάνους μελοποιεί τον επικήδειο λόγο της μάνας του Αυξεντίου ερμηνευμένο από τη Μαρινέλλα.

H κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια Μαρινέλλα μίλησε αποκλειστικά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και στον Τάσο Τρύφωνος σε μια συγκινητική συνέντευξη για το «Ξύπνα Γληόρη», τους ήρωες, την Ελλάδα του σήμερα και για τους λόγους που την κάνουν να αισθάνεται ότι σήμερα ζούμε μια εθνική κατάθλιψη.

Ανήμερα Πρωταπριλιάς, ημέρας έναρξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ η Μαρινέλλα θυμάται εκείνες τις στιγμές της ηχογράφησης του κομματιού «Ξύπνα Γληόρη» που μελοποίησε ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης.

Ο Γιώργος Θεοφάνους, με τη βοήθεια της αδελφής του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, κατέγραψε τον επικήδειο λόγο της μητέρας του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ και στη συνέχεια τον μελοποίησε. Το τραγούδι παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της μουσική παράστασης του Γ. Θεοφάνους «Τραγουδώ για το νησί μου» το 2008 στο Ηρώδειο και στην Κύπρο. Η Μαρινέλλα ανταποκρίθηκε θετικά στο κάλεσμα του συνθέτη και «ζωντάνεψε» με τη φωνή της αυτό τον σπαρακτικό λόγο σε μια συγκλονιστική ερμηνεία.

Το τραγούδι «Ξύπνα Γληόρη» θα διατίθεται σε πανελλήνια αποκλειστικότητα σε free download από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και το http://www.kathimerini.com.cy την Κυριακή 1 Απριλίου και τη Δευτέρα 2 Απριλίου.

Όταν η τέχνη και μουσική ζωντανεύουν την ιστορία μέσα από το λυρισμό της μάνας του κορυφαίου ήρωα της σύγχρονης κυπριακής και ελληνικής ιστορίας, του Γρηγόρη Αυξεντίου.

πηγή: http://www.kathimerini.com.cy